5. Nieco dłuższa faza przepuszczania wszystkich danych przez e-mail szefa (dane z księgowości – wezwanie na dywanik odpowiedniego kierownika – pokazanie mu jego wyników – otwarcie oczu przez kierownika i prośba „czy mógłbym dostawać swoje wyniki na bieżąco, bo chciałbym szybciej reagować” – zdenerwowanie szefa „no to niech Panu wysyłają” – wydanie odpowiednich dyspozycji).

6. Po kilku miesiącach ta „controllingowa zaraza” rozniosła się po całej firmie i Prezes został zasypany wnioskami o podjęcie rozmaitych decyzji (pamiętajmy, że firma była bardzo scentralizowana).

7. W następnym kroku wydał opinię „Co wy mi takimi pierdołami głowę zawracacie! Meldować o wynikach!” i ... scedował na kierowników możliwość podejmowania decyzji operacyjnych i inwestycyjnych w obrębie swojego zespołu i budżetu.

I nie wiedzieć kiedy organizacja zaczęła być zarządzana zupełnie inaczej...