Poszczególne progi określają poziom przychodów powodujących wystąpienie konkretnie zdefiniowanych sytuacji w firmie. Pierwszy próg powinien dotyczyć zapewnienia firmie dodatnich przepływów finansowych. Wyznacza się go jako różnicę przychodów i kosztów zmiennych oraz stałych w zakresie wydatków niezbędnych. Osiągnięcie przychodów na tym poziomie jest absolutnie minimalną granicą, której nie wolno przekroczyć. Niezrealizowanie przychodów na tym poziomie jest związane z automatyczną utratą płynności finansowej firmy dla działalności bieżącej.

Teoretycznie w niektórych przypadkach można spotkać się z tym, iż pierwszy próg przychodów powinien gwarantować dodatnie przepływy na poziomie kosztów zmiennych. Mamy wówczas do czynienia z sytuacją, w której bieżąca działalność operacyjna firmy charakteryzuje się dodatnimi przepływami. Przychody pokrywają wyłącznie koszty zmienne. W praktyce jednak rzadko spotyka się firmy zainteresowane takim stanem rzeczy. Próg ten w takiej firmie może być wykorzystywany do analizy rentowności wybranych rodzajów działalności. Czasami przedsiębiorstwa ze względów strategicznych są zainteresowane utrzymywaniem pewnych rodzajów mało rentownych działalności pod warunkiem niedopłacania do nich.

Drugi próg przychodów gwarantuje osiągnięcie dodatniego zysku netto, ale bez nakładów ponoszonych na rozwój. Różnica wartości w stosunku do progu pierwszego zazwyczaj dotyczy pozycji amortyzacji. Kolejny próg pozwala na sfinansowanie nakładów rozwojowych. Do takiej kategorii nakładów można zaliczyć wydatki między innymi na: remonty, badania i rozwój, promocję i rozwój rynku, szkolenia, restrukturyzację metod zarządzania, informatyzację, inwestycje itp.

Kolejnym progiem jest wartość przychodów pozwalająca na osiągnięcie zysku na poziomie gwarantującym uzyskanie wyższej rentowności zaangażowanego w firmie kapitału niż w przypadku jego ulokowania na lokatach alternatywnych. Lokatami alternatywnymi zazwyczaj są obligacje państwowe.